تفسیر سوره حضرت یونس علیه السلام آیه 62و63

create یا زهرا forum اضافه کردن دیدگاه جدید remove_red_eye 31 خواندن

 بسم الله الرحمن الرحیمَ

تفسیر ترتیبی سوره یونس علیه السلام

استاد حسینی آل مرتضی

موضوع:  صفات اولیای الهی


« أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ؛ آگاه باشید! (دوستان و) اولیاى خدا، نه ترسى دارند و نه غمگین مى شوند». (62)

«الَّذِينَ آمَنُوا وَكَانُوا يَتَّقُونَ؛ همان‌ها که ایمان آوردند و (ازمخالفت فرمان خدا) پرهیز مى کردند» .(63)


سوال: در آیات مذکوراولیاء الله با چه صفاتی معرفی شده اند؟(تفسیر نمونه ص 408 ،411،412)
«اولياء» جمع «ولى» كه به معنى نبودن واسطه ميان دو چيز و نزديكى و پى در پى بودن آنها است. به همين دليل به هر چيزى كه نسبت به ديگرى قرابت و نزديكى داشته باشد، خواه از نظر مكان يا زمان، يا نسب و يا مقام، «ولیّ» گفته مى‌شود، استعمال اين كلمه به معنى سرپرست، دوست و مانند اينها نيز از همين جا است؛ بنابراين اولياء خدا كسانى هستند كه ميان آنان و خدا حائل و فاصله اى نيست، حجاب‌ها از قلب‌شان كنار رفته و در پرتو نور معرفت، ايمان و عمل پاك خدا را با چشم دل چنان مى بينند كه هيچ‌گونه شك و ترديدى به دل‌هايشان راه نمى‌يابد و به خاطر همين آشنایى با خدا كه وجود بى انتها، قدرت بى پايان و كمال مطلق است، ماسواى خدا در نظرشان كوچك، كم ارزش، ناپايدار و بى مقدار است. آنها كسانى هستند كه ايمان آورده‌اند و به طور مداوم تقوا و پرهيزكارى را پيشه خود ساخته‌اند «الَّذِينَ آمَنُوا وَكَانُوا يَتَّقُونَ».
جالب اينكه ايمان را به صورت فعل ماضى مطلق،آورده است و تقوا را به صورت ماضى استمرارى، اشاره به اينكه ايمان آنها به سر حد كمال رسيده؛ ولى مسأله تقوا كه در عمل روزمره منعكس مى شود و هر روز و هر ساعت كار تازه‌اى مى‌طلبد و جنبه تدريجى دارد براى آنها به صورت يك برنامه و وظيفه دائمى در آمده است.
آرى! اينها هستند كه با داشتن اين دو ركن اساسى دين و شخصيت، چنان آرامشى در درون جان خود احساس مى‌كنند كه هيچ‌يك از طوفان‌هاى زندگى آنها را تكان نمى دهد؛ بلكه به این مضمون می‌دهند «اَلْمُؤْمِنُ كَالْجَبَلِ الرّاسِخِ لا تُحَرِّكُهُ الْعَواصِفُ» هم‌چون كوه در برابر تندباد حوادث استقامت به خرج مى‌دهند.(1)
سوال: خوف و حزن اولیای الهی، نسبت به چه اموری می‌باشد؟ (تفسیر نمونه، ص409،410)
غم‌ها و ترس‌هایى كه ديگران را همیشه در حال اضطراب و نگرانى نسبت به گذشته و آينده نگه مى‌دارد در وجود اولیاءالهی راه ندارد.
خوف و ترس به طور معمول از احتمال فقدان نعمت‌هایى است كه انسان در اختيار دارد و يا خطراتى كه ممكن است در آينده او را تهديد كند، ناشى مى‌شود، همان‌گونه كه غم و اندوه به طور معمول نسبت به گذشته و فقدان امكاناتى است كه در اختيار داشته است.
اولياء و دوستان راستين خدا از هرگونه وابستگى و اسارت جهان ماده آزادند، زهد به معنى حقيقي‌اش بر وجود آنها حكومت مى كند، نه با از دست دادن امكانات مادى جزع و فزع مى‌كنند و نه ترس ‍ از آينده در اين گونه مسائل افكارشان را به خود مشغول مى دارد. به اين ترتيب امنيت و آرامش واقعى بر وجود آنها حكم‌فرماست و به گفته قرآن: «أُوْلَئِكَ لَهُمْ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ»(2)
خلاصه اينكه غم و ترس در انسان‌ها به طور معمول ناشى از روح دنياپرستى است، آنها كه از اين روح تهى هستند، اگر غم و ترسى نداشته باشند بسيار طبيعى است.
اولياى خدا آن‌چنان غرق صفات جمال و جلال او هستند و آن‌چنان محو مشاهده ذات پاك او مى‌باشند كه غير او را به دست فراموشى مى‌سپردند وگرنه دوستان خدا، وجودشان از خوف خداوند مالامال است، ترس از عدم انجام وظایف و مسئوليت‌ها و اندوه بر آنچه از موفقيت‌ها از آنان فوت شده كه اين ترس و اندوه جنبه معنوى دارد و مايه تكامل وجود انسان و ترقى اوست به عكسِ ترس و اندوه‌هاى مادى كه مايه انحطاط و تنزل است.
در خطبه معروف همام كه حالات اولياى خدا در آن به عالي‌ترين وجه ترسيم شده است. اميرمؤمنان على علیه السلام مى‌فرمايد: «قُلُوبُهُمْ مَحْزُونَةٌ وَ شُرُورُهُمْ مَأْمُونَةٌ؛ دل‌هاى آنها محزون و مردم از شر آنها در امانند».

---------------------------------

! 1.تفسیر نمونه، صص 408 ،.411،412.

  2.انعام،82.

موسسه نورالیقین

مرکز تخصصی تفسیر و علوم قرآنی

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

تمام حقوق مادی و معنوی این پایگاه متعلق به موسسه نورالیقین می باشد

نقل مطلب فقط با ذکر منبع جایز می باشد